تبليغاتX
خاک سربی
من صدای سبز خاک سربی ام ، صدایی که خنجرش رو به خداست
 بابا...
اشک نمیریزم...

              برای تنها مرد زندیگیم.

 گریه نمی کنم...

           برای نبودن مردی که تا بود همه چیزم بود .

 دیگر هیچ چیز مثل قبل نخواهد شد حتی اگر تمام وجودم تبدیل به اشک شود...

--------------------- 

با صداي بي صدا

                      مثل يه كوه بلند

                                     مثل يه خواب كوتاه

                                                            يه مرد بود يه مرد...

با دستهاي فقير

                    با چشمهاي محروم

                                     با پاهاي خسته

                                                            يه مرد بود يه مرد...

شب، با تابوت سياه

                    نشست توي چشماش

                                                خاموش شد ستاره افتاد رو خاك.

سايه ش هم نمي موند

                     هرگز پشت سرش

                                                غمگين بود و خسته تنهاي تنها ...

با لبهاي تشنه به عكس يه چشمه

                             نرسيد تا ببينه  قطره….

                                                          قطره…..

                                                               قطره ي آب….قطره ي آب ....

در شب بي تپش 

                        اين طرف اون طرف

                                        مي اوفتاد تا بشنفه صدا...صدا...

                                                                      صداي پا…..صداي پا ....

چي كنار لوه ره ... عزيزم پر وش نمنده... آه...  يه گلي منه مالمون رده غريوي ....

-----------------


 

|+| نوشته شده توسط فری در یکشنبه هفدهم شهریور 1387  |
 خالی!
   من...
            خالی از عاطفه و خشم!
                             خالی از خویشی و غربت !
                                           گیج و مبهوت بین بودن و نبودن!

    عشق...
              آخرین همسفر من
                               مثل تو٬ منو رها کرد
                                           حالا دستام مونده و تنهایی من!

            ای دریغ از من، که بیخود مثل تو
                                             گم شدم، گم شدم تو ظلمت تن!
           ای دریغ از تو، که مثل عکس عشق
                                              هنوزم داد میزنی تو آیینه ی من!

   وای...
            گریمون هیچ٬ خندمون هیچ !
                                        باخته و برندمون هیچ!
                                                       تنها آغوش تو مونده غیر از اون هیچ !
   ای...
           ای مثل من تک و تنها
                              دستامو بگیر که عمر رفت 
                                                     همه چی تویی ٬زمین و آسمون هیچ !

           در تو می بینم٬ همه بود و نبود
                             بیا پرکن منو٬ ای خورشید دلسرد!
           بی تو می میرم مثل قلب چراغ 
                            نور تو بودی٬ کی منو از تو جدا کرد؟

              

|+| نوشته شده توسط فری در چهارشنبه دهم مرداد 1386  |
 هيچ!

 

بنگر ز جهان چه طرف بربستم؟ هيچ!
وز حاصل عمر چيست در دستم؟ هيچ!
شمع طربم ولی چو بنشستم ،‌ هيچ!
من جام جمم ولی چو بشکستم ، هيچ!

|+| نوشته شده توسط فری در جمعه هشتم تیر 1386  |
 نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد!

نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد
                                                              بختم ار یار شود رختم از این جا ببرد
کو حریفی کش سرمست که پیش کرمش
                                                                   عاشق سوخته دل نام تمنا ببرد
باغبانا ز خزان بی​خبرت می​بینم
                                                                  آه از آن روز که بادت گل رعنا ببرد
رهزن دهر نخفته​ست مشو ایمن از او
                                                                    اگر امروز نبرده​ست که فردا ببرد
در خیال این همه لعبت به هوس می​بازم
                                                                 بو که صاحب نظری نام تماشا ببرد
علم و فضلی که به چل سال دلم جمع آورد
                                                             ترسم آن نرگس مستانه به یغما ببرد
بانگ گاوی چه صدا بازدهد عشوه مخر
                                                        سامری کیست که دست از ید بیضا ببرد
جام مینایی می سد ره تنگ دلیست
                                                           منه از دست که سیل غمت از جا ببرد
راه عشق ار چه کمینگاه کمانداران است
                                                               هر که دانسته رود صرفه ز اعدا ببرد


حافظ ار جان طلبد غمزه مستانه یار
خانه از غیر بپرداز و بهل تا ببرد

|+| نوشته شده توسط فری در سه شنبه یکم خرداد 1386  |
 آه ای خدایم، بشنو صدایم!


خدایم٬ آه ای خدایم 
صدایت میزنم٬ بشنو صدایم

شکنجه گاه این دنیاست جایم
به جزم زندگی این شد سزایم!

آه ای خدایم٬ بشنو صدایم

مرا بگذار بااین ماجرایم
نمی پرسم چرا این شد سزایم!

الهی کیفرم را میپذیرم
که از تو ذات خود را پس بگیرم!

آه ای خدایم٬ بشنو صدایم

گلویم مانده از فریاد و فریاد
ندارد کس غم مرگ صدا را

به بغض در نفس پیچیده سوگند
به گل های به خون غلتیده سوگند
به مادر سوگوار جاودانه
که داغ نوجوانان دیده سوگند

خدایا حادثه در انتظار است
به هر سو باد وحشی درگذار است

به فکر قتل عام لاله ها باش
که خواب گل به گل کابوس خار است!

خدایم٬ ای پناه لحظه هایم
صدایت میزنم٬ با گریه هایم
صدایت میزنم٬ بشنو صدایم

الهی در شب فقرم بسوزان
ولی محتاج نامردان مگردان

کمک کن تا که با ناحق نسازم
برای عشق و آزادی بمیرم

خدایم٬ ای پناه لحظه هایم

صدایت میزنم٬ با گریه هایم
صدایت میزنم٬ بشنو صدایم!


|+| نوشته شده توسط فری در چهارشنبه بیست و دوم فروردین 1386  |
 چیست حقیقت!؟
چه بیهوده می پنداشتم که غنچه باید دلیلی باشد برای شکفتن!

و در تمام این مدت فکرهای خالی همچون خودروهای بی سرنشین از این بزرگراه سیاه گذشتند

و به دیوار آهنی حقیقت برخورد کردند و حقیقت چیزی نیست جز هیچ!

                                           و چه تلخ است دانستن هیچ!

|+| نوشته شده توسط فری در چهارشنبه نهم اسفند 1385  |
 جاده!شاید زندگی!
 

پیش رویم راهیست٬راهی تا دوردست

جاده ای بی مقصد٬شاید کمی انطرف تر از روشنی و شب!

تنها٬من ماندم و من!

خالی از نور و ستاره٬سیاهی شده بر من چیره.

گم شدم!

توی تاریکی این صحنه نور گیج شدم!

هر چه فریاد زدم٬ گوش خودم هم نعره ام را نشنید!

فکر من قدرت پرواز ندارد٬چون بال و پرش زیر لگد مال زمان له شده است!

پیش رویم تیرگی هست ونیستی!

چشم هایم با نگاهم می رود تا دوردست!

تا آنجا که آسمان خورده است با زمین پیوند.

اما پاهایم بی هیچ دلیلی قصد ماندن دارند!

شایدم از ترس است که پاهایم ریشه زده در این خاک!

خاک بی حاصل سرد!

خاک سیاه٬خاک سربی٬خاک درد!

دوست دارم روزی در افق بنشینم!

دست برم در ابرها! با غروب خورشید برَم از این دنیا!

برَم و از من یاد هم نماند باقی!

برَم و از من یاد هم نماند باقی....

|+| نوشته شده توسط فری در پنجشنبه بیست و ششم بهمن 1385  |
 خا کستری
 

روح بزرگوار من٬ دلگیرم از حجاب تو
شکل کدوم حقیقته٬ چهره بی نقاب تو

وقتی تن حقیرمو به مسلخ تو می برم
مغلوب قلب من نشو٬ ستیزه کن با پیکرم
اسم منو از من بگیر٬ تشنه ی معنی منم
سنگینه بار تن برام٬ ببین چه خسته می شکنم

به انتظار فصل تو تمام فصلها گذشت
چه یأس بی نهایتی ندیم من بود!
فصل بد خاکستری٬ تسلیم و بی صدا گذشت
چه قلب بی سخاوتی حریم من بود!

دژخیم بی رحم تنم٬ به فکر تاراج منه!
روح بزرگوار من لحظه ی معراج منه!

فکر نجات من نباش٬ مرگ منو ترانه کن!
هر شعرمو به پیکرم٬ رشته تازیانه کن!

وقتی تن حقیرمو به مسلخ تو می برم
مغلوب قلب من نشو٬ ستیزه کن با پیکرم
اسم منو از من بگیر٬ تشنه ی معنی منم
سنگینه بار تن برام٬ ببین چه خسته می شکنم!

ببین چه خسته می شکنم...

|+| نوشته شده توسط فری در سه شنبه دهم بهمن 1385  |
 تپش شاید قلب!!
حالا بعد از اون ترانه داریوش یه ترانه براتون می نویسم از ابی که شعرش از ایرج جنتی عطایی و آهنگسازیشم کار مرحوم بابک بیات هست.نمی دونم چرا هر چی این ترانه رو گوش می دم سیر نمی شم!!

تپش

بين اين همه غريبه
تو به آشنا مي موني
حرفهاي تلخي که دارم
من نگفته تو مي دوني
من پر از حرفهاي تازه
عاشق گفتن و گفتن
تو با درد من غريبه
اما تشنه شنفتن
صداي ترد شکستن
مثل گريه با صدامه
تلخي هق هق گريه
طعم تلخ خنده هامه

گرمي دست نوازشگر تو
مرحم زخمهاي کهنه منه
تپش چشمه خون تو رگ من
تشنه هميشه با تو بودنه

مل مل ابري دستات
پر رحمت مثل بارون
ساکت نجيب چشمات
پر غربت بيابون
واسه اين تن برهنه
ناز دست تو لباسه
حس گرم با تو بودن
مثل رويا ناشناسه
مثل حس کردن و ديدن
عاشق منظره هايي
دشمن ساده و پاک
پرده پنجره هايي

گرمي دست نوازشگر تو
مرحم زخمهاي کهنه منه
تپش چشمه خون تو رگ من
تشنه هميشه با تو بودنه


 

|+| نوشته شده توسط فری در پنجشنبه چهاردهم دی 1385  |
 گلایه!!

سلام دوستان عزیزتر از جانم

خیلی وقت بود که دیگه به اینجا سر نمیزدم.یعنی قصد نداشتم دیگه سر بزنم!

ولی خوب بلاخره امدم یه سری زدم!!

یه شعر اینجا براتون میذارم هر چند ممکنه تو این موقعیت!! زیاد مناسب نباشه!

آخه خودمون کم دپرسیم٬ اینارو هم بخونیم و گوش بدیم دیگه هیچی!مرگ!

ولی خوب چند وقتی هست که با این شعر دم سازیم!!

برای گفتن من شعر هم به گل مانده!

نمانده عمری و صدها سخن به دل مانده٬

صدا که مرهم فریاد بود زخم مرا٬

به پیش درد عظیم دلم خجل مانده.

از دست عزیزان چه بگویم؟ گله ای نیست!

گر هم گله ای هست ٬دگر حوصله ای نیست!

سرگرم به خود زخم زدن در همه عمرم٬

هر لحظه جز این دست مرا مشغله ای نیست!

دیری است که از خانه خرابان جهانم٬

بر سقف فرو ریخته ام چلچله ای نیست....

 

|+| نوشته شده توسط فری در چهارشنبه ششم دی 1385  |
 ای کاش...
واژه های من همه بی جانند!

بی روح! بی احساس و ملال انگیز!

ولی ای کاش...

گفتم ای کاش حرف هایم!

کمی از جنبش سوسوی ستاره را داشته باشند با خود!

ولی افسوس...

ولی افسوس که مرغ دل من!

پر و بالش بسته تر از آن است که آواز بخواند!!

زندگی ام رو به زوال است!!

دیر زمانی است که من مردم!

ای تو که می گویی "آدمی روح است٬نه جسم"!

روح من مرده! من فقط جسمم!....

 

|+| نوشته شده توسط فری در چهارشنبه بیست و پنجم مرداد 1385  |
 بدون شرح!
 
|+| نوشته شده توسط فری در شنبه هفتم مرداد 1385  |
 با تو چه زندگی هایی که تو رویاهام نداشتم!
درود بر تمام دوستان

امیدوارم که حال همتون خوب باشه.اینجا دیگه کم کم داشت متروک می شد(کپک می زد)!ولی خوب بلاخره یکی پیدا شد که به دادش برسه!خدا رو شکر هنوز زندست!

تا حالا براتون اتفاق افتاده؟!یه روز صبح از خواب پا می شید!درست مثل روزای دیگه!هیچ چیز عجیبی وجود نداره!همه چیز عادیه!آسمون آبیه٬زمین خاکیه٬...ولی همون روز یه اتفاقی برای آدم می افته که مسیر زندگیش رو تغییر میده!حالا شاید کاملا نه،ولی تغییر میده!شاید بعضی ها بگن که نمی شه!مسیر زندگی آدم دست خود آدمه!... و از این جور حرف ها!ولی بهتون قول می دم که هرکسی خوب فکر کنه،حتما چند تا از این اتفاقات یادش میاد!مثلا اگه فلان روز فلان اتفافق نمی افتاد!اگر فلان روز فلان کَس رو نمی دیدم!...خوب البته اینطور هم نیست که همهء این اتفاقات بد باشن!بعضی هاشون هم خیلی خوبن!مثلا همون سیبی که افتاد رو سر نیوتن!!یه اتفاق خوب بود!ولی در کل باید شانس بیاری خوبش گیرت بیاد!...بگذریم!...

یه شعر براتون نوشتم فکر می کنم از "مسعود فردمنش" باشه.یه حس خاصی داره.یه تجدید خاطره از نوع تلخش!!

با تو چه زندگی هایی که تو رویاهام نداشتم!

تک و تنها بودم اما٬ تو رو تنها نمی ذاشتم!

چه سفرها با تو کردم٬ چه سفرها تو رو بردم

  دم مرگ رسیدم اما٬ به هوای تو نمردم!

دارم از تو می نویسم ٬ که نگی دوست ندارم

از تو که با یه نگاهت٬ زیرورو شد روزگارم!

  موقع  نوشتنام ٬ وقته  اسم  گذاشتنام

کسی رو جز تو نداشتم٬ اسمی جز تو نمیذاشتم!

  من  تمومه  قصه هام  قصه ی  توست

   اگه  غمگینه ٬  اون  از  قُصه ی   توست!

حتی من به آرزوهات٬ تو رو آخر می رسوندم

می رسیدی تو٬ من اما آرزو به دل می موندم!

هی  می خواستم که  بگم تا تو  بدونی  حالمُ

    اما  ترس  و  دلهره  خط میزد  خیالمُ !

توی گفتن و نگفتن٬ از چه روزایی گذشتم

اونقده رفتم و رفتم٬ که هنوزم  بر نگشتم!

هر چی شعر عاشقونست٬ من برایه تو نوشتم

تو جهنم سوختم اما٬ می نوشتم تو بهشتم!

   اگه عاشقونه گفتم عشقه تو با عثشه

  اگه مُردم  تو بدون چه کسی  با عثشه!

 

|+| نوشته شده توسط فری در جمعه نهم تیر 1385  |
 نبرد با سرنوشت!
الان درست وسط امتحانات پایان ترم هستم!!خدا به خیر کنه!!!

هر چند که درس هم نمی خونیم!ولی این چند وقته هم به خاطر همین نبودم.

در هر حال فرست شد یه سری به اینجا هم بزنیم!آخه می دونید که ما سرمون خیلی شلوغه!!

 

من تمام هستي ام را در نبرد با سرنوشت،

در تهاجم با زمان،آتش زدم، سوختم.

من بهار عشق را ديدم ولي باور نکردم.

يک کلام در جزوه هايم هيچ ننوشتم.

من ز مقصد ها پي مقصودهاي پوچ افتادم،

تا تمام خوب ها رفتند و خوبي ماند در يادم.

من به عشق منتظر بودن همه صبر وقرارم رفت،

بهارم رفت،عشقم مرد،يارم رفت...

|+| نوشته شده توسط فری در دوشنبه بیست و نهم خرداد 1385  |
 افسانه هستی!

تا حالا شده راجع به زندگی ، هدفش ، نهایتش و از این جور چیزا فکر کنید؟!به نتیجه ای هم رسیدین؟ یعنی به نتیجه ای میشه رسید؟!


چیست این افسانه هستی خدایا چیست!
پس چرا آگاهی از این قصه ما را نیست!


شاید زندگی زیباست !! شاید زندگی آتشگهی ...
و از این جور حرفا!! ولی به قول خیام:


چون حاصل آدمــــی در این شورستــان
جــز خوردن غصـه نیست تا کنــدن جـان
خــرم دل آنکه زین جهـــان زود بــــرفت
و آسوده کسی کــه خــود نیامد به جهـــان


هدف ما از زندگی چیه؟!ببخشید اشتباه کردم! هدف خدا از  آفریدن ما چی بوده؟! اصلا هدفی داشته؟! یا برا سرگرمی خودش این کار رو کرده؟!!جان تو نگو این لطف خداست! خدا گفته کار خوب کنید تا برید به بهشت!خوب خدا تو همه چیز رو میدونی، میدونی من بهشتی ام یا جهنمی ام! خوب از همون اول من رو مینداختی تو بهشت یا جهنم!مگه روز اول که خواستی من رو بندازی تو دنیا از من پرسیدی می خوای بری یا نه؟! قادر و توانا هم که هستی بهم حالی می کردی تو جهنمی هستی باید عذاب بکشی! من هم غلت بکنم اگر اعتراض کنم!


من بنده عاصیــــم رضـای تـــو کجــاست
تاریک دلم نـــــور و صفای تـو کجاسـت
برمن بهشت ار بــطا عـــت بخشــــــــی
این مـــزد بود لطف و عطــای تو کجاسـت


یعنی هدف از زندگی بهشت رفتنه؟! خدا آدم رو آفریده تا بره بهشت و در اونجا بهش نعمت بده؟! خوب عزیزم آدم که از اول تو بهشت بود پس چرا انداختش بیرون؟! اگر بگیم نه! بهشت و جهنم هدف نیست، که دیگه خیلی مسخره میشه! زندگی کنیم که بمیریم!بعدش همه چیز تموم؟! اصلا بهشت و جهنمی در کار هست؟! زیر درخت با حوری بشینی شیر و عسل بخوری ! یا به احتمال بیشتر بندازنت تو آهن مذاب یا تو یه چاه پر از مار و عقرب! آخه که چی؟! خدایا می خوای چی رو ثابت کنی؟!


از جملـــه رفتـــگان ایــــــن راه دراز
باز آمــده کیست تا بما گــــــــوید بــاز
پس بر سر این دو راهــــه آز و نیــاز
تا هیچ نمانــــی که نمی آیی بــــــــــاز


اصلا نمدونم! اینا باید حتما یه نفر رو عذاب بدن یا پاداش بدن تا آروم بشن؟! آقا ما اگرپاداش نخوایم باید کی رو ببینیم!! اصلا کدوم یکی از نعمت های بهشت و جهنم! رو نمی شد تو همین دنیا به آدم داد؟! حتما باید میرفت تا اونجا؟!ببخشید! باید می بردنش تا اونجا؟! تا عذابش بدن یا پاداشش بدن؟! یعنی حتما باید بکشنش؟!


ای چـــرخ فلک خـــرابی از کینه تــــوست
بیـــدادگـــری شیــوه دیــرینه تـــــــــــوست
ای خــــــاک اگـــــر سینـــــه تـــو بشکافنـد
بس گــــوهـــر قیمتی در سینـــــــه تــوسـت


ولی چه بخوای چه نخوای آخرش همینه! میمیری! به نظر من مردن اصلا بد نیست . خیلی هم خوبه! حداقلش می فهمی که دنیای دیگه ای در کار هست یا نه؟!اگر بری بهشت که چه عالی!!! اگر هم رفتی جهنم تحمل می کنی دیگه ما که تا اینجاش رو تحمل کردیم!!! ولی مطمئن باش هیچ اتفاقی نمی آفته!


یک قطـــره آب بــود با دریــــــا شد
یک ذره خـــاک با زمین یکتــا شـــد
آمــد شدن تو اندرین عالــــــم چیست
آمد مگسی پدید و نا پیــــــدا شـــــــد


اصلا خدا هست؟!  ولش کن، من که دیگه مغزم داره داغ می کنه شاید بعدا این بحث رو ادامه دادم شایدم ندادم! کی می دونه؟!

|+| نوشته شده توسط فری در چهارشنبه دهم خرداد 1385  |
 محملات شبانه
الان فکر می کنم! ساعت حدود 4 شب(صبح) باشه.ما هم که طبق معمول خوابمون نبرده و از روی بی کاری رو به دنیای بزرگ اینترنت آوردیم!خدایی فکر می کنم اگر این کامپیوتر و اینترنت نبودن ما چه کار می کردیم؟!؟!احتمالا به منقل و بافور رو میاوردیم!!

خوب بگزریم!..امشب می خوام یکم از تراوشات ذهن از کار افتادهء خودم براتون بگم!اگر بیش از حد غیر قابل تحمله شرمنده!!!

این شعر! رو وقتی ۶ سالم بود واسه دل خودم گفتم!یادم میاد یکی از شبای پاییزی بود که بارون شدیدی  می بارید و سوز سردی هم می امد!!منم حسابی دلم گرفته بود.داشتم این ترانهء داریوش رو گوش می دادم:"گله دارم٬گله دارم٬من از دست خدا هم گله دارم..."خلاصه حسابی یاد بدبختی ها و بی کسی هام افتاده بودم که یه دفعه این شعر! بهم الهام شد!! از کجا ؟نمی دونم!

دیروز

تو برام مثل دیروز میمونی         که به تو نمی رسم تا آ خر عمر

      من از تو گذشتم بی خیال          اما دلم پیش تو موند تا آخر عمر

          من توی امروز گرفتار شدم                      امروزی که فردایی نداشت

               باید برگردم به دیروز                              یا بشینم همین جا تا آخر عمر

آخر عمر من حالاست،

                        همین الآن،

                                 زیر همین طوق کبود.

 

توی روزی که تاریخی نداشت،

                            اسمی نداشت،

                                        رسمی نداشت،

                                                    رحمی نداشت.

                                                            زنجیر بر زبانم بسته است!!!

 

 

|+| نوشته شده توسط فری در پنجشنبه بیست و یکم اردیبهشت 1385  |
 ياور هميشه مومن
این ترانهء داریوش رو گوش دادین؟اگر گوش ندادین نصف عمرتون بر فناست!!

شعرش رو اینجا براتون مینویسم.

ياور هميشه مومن !...

اي به داد من رسيده تو روزاي خود شکستن
اي چراغ مهربوني تو شبهاي وحشت من
اي تبلور حقيقت توي لحظه هاي ترديد
تو شب رو از من گرفتي تو منو دادي به خورشيد
اگه باشي يا نباشي براي من تکيه گاهي
براي من که غريبم تو رفيق جون پناهي
"ياور هميشه مومن تو برو سفر سلامت. غم من مخور که دوري براي من شده عادت"
ناجي عاطفه ي من ! شعرم از تو جون گرفته
رگ خشک بودن من از تن تو خون گرفته
اگه مديون تو باشم اگه از تو باشه جونم
قدر اون لحظه نداره که منو دادي نشونم
وقتي شب شب سفر بود توي کوچه هاي وحشت
وقتي هر سايه کسي بود واسه بردنم به ظلمت
وقتي هر ثانيه ي شب تپش هراس من بود
" تنها دست تو رفيق دست بي رياي من بود."
وقتي زخم خنجر دوست بهترين لباس من بود
تو با دست مهربوني به تنم مرهم کشيدي
برام از روشني گفتي پرده ي شب رو دريدي
"ياور هميشه مومن تو برو سفر سلامت. غم من مخور که دوري براي من شده عادت"
اي طلوع اولين روز
اي رفيق آخر من
به سلامت سفرت خوش
اي يگانه ياور من !
مقصدت هر جا که باشه
اون ور مرز شقايق پشت لحظه ها که باشه
خاطرت باشه که قلبت سپر بلاي من بود
" تنها دست تو رفيق دست بي رياي من بود."
"ياور هميشه مومن تو برو سفر سلامت. غم من مخور که دوري براي من شده عادت"

 

خدایی این شعر رو با شعرایی که این روزها خواننده ها می خونن مقایسه کنید!!

 

یا این شعر که قسمتی از ترانهء آوار "فرهاد"

« تو هم با من نبودي !
مثل من با من
و يا حتي مثل تن با من
تو هم با من نبودي

تو هم با من نبودي !
آنكه ذات درد را ،
بايد صدا باشد !
و يا با من ،چنان هم سفره ي شب
بايد از جنس من و عشق و خدا باشد
تو هم از ما نبودي !

تو هم مومن نبودي
بر گليم ما ،و حتي در حريم ما
ساده دل بودم كه مي پنداشتم
دستان نا اهل تو بايد
مثل هر عاشق ،رها باشد
تو هم از ما نبودي يار !

اي آوار !
اي سيل مصيبت بار ! »

 

خیلی با حاله!نه؟!

|+| نوشته شده توسط فری در چهارشنبه بیستم اردیبهشت 1385  |
 چیست عشق؟...
خدايا گر تو درد عاشقي را مي کشيدي تو هم زهر جدايي را به تلخي مي چشيدي اگر چون من به مرگ آرزو ها مي رسيدي پشيمون مي شدي از اين که...
|+| نوشته شده توسط فری در یکشنبه هفدهم اردیبهشت 1385  |
 ايده‌اي در بابِ مرگ و رستگارى
كى‌ست كه از يك خوابِ آسوده هراسان باشد؟ از خوابي كه هيچ‌كس نتواند آن را برآشوبد؟ البته شايد همه از كابوس‌ديدن گريزان باشند و مسئله هم درست همين‌جا ست. به يارىِ «تجربه‌ىِ خواب» و استعاره‌ىِ آشناىِ «خواب» در مقامِ «مرگ» و «كابوس» در مقامِ «عقوبتِ گناهان» مى‌توان بيش‌تر در بابِ «مرگ» سخن گفت.

اتفاقاً اگر مرگ به‌واقع «پايانِ همه‌چيز» باشد تجربه‌ىِ چندان دشواري هم نمى‌بايد باشد. در اين حالت مرگ چيزى نخواهد بود جز يك خوابِ بدونِ كابوس و حتا غيرِبصرى و عارى از سايرِ نشانه‌ها؛ منتها از نوعِ ابدى‌اش! همان‌طور كه نمى‌فهمى درست چه لحظه‌اي بود كه خواب‌ات برد، و بنابراين به‌واقع هيچ‌زمان خودِ لحظه‌ىِ در خواب فرو رفتن را تجربه نكرده اى و تنها سنگين شدنِ پلك‌‌هايت را به خاطر مى‌آورى، لحظه‌ىِ مرگ‌ات را نيز تجربه نخواهى كرد. تنها شايد، از همان دست كه در تجربه‌ىِ خواب اتفاق مى‌افتد، چند لحظه‌اي احساسِ نزديك شدنِ به مرگ دست‌ات دهد و پس از آن ديگر هيچ*. و از همين‌رو ست كه، به باورِ من، رهيافتِ ماترياليستى به «زندگى» و در پىِ آن «مرگ»، آسان‌تر از هر مكتبِ ديگري، مى‌تواند «رستگارى» را بشارت دهد. چرا كه مگر خوابي آسوده و ابدى، كه هيچ كابوسي آشفته‌اش نكند، تفاوتي با «بازخريدِ گناهان» و بخشوده شدنِ آن‌ها دارد؟ البته اگر كه بتوان فارغ از امرِ قدسى سخن از «رستگارى»، «گناه» و «بخشش»ِ آن را به ميان آورد. كسي كه دست به خودكشى مى‌زند بى‌گمان به «رهايى» (يا همان رستگارى) فكر مى‌كند. در اين حالت مرگ از ديدِ او ديگر، نه دردناك بلكه، پاياني بر همه‌ىِ دردها خواهد بود. ديدِ ماترياليستى آسان‌تر از هر مكتبِ ديگري توانِ بشارتِ رستگاركردن دارد، چرا كه مرگ را هم‌ارزِ با رستگارى تفسير مى‌كند و مرگ هم هيچ قيد و شرطي، جز «مفيدِ به يقين بودنِ استقراء»، نخواهد داشت. بنابراين احتمالاً همه شانسِ رستگارشدن را دارند. اما در آيين‌هاىِ آخرت‌باور هيچ‌وقت همگان رستگار نخواهند شد. در اين آيين‌ها، رستگارى شركت در معامله‌اي ست كه براىِ پيروزىِ در آن مى‌بايست پيش‌تر سرمايه‌اي هنگفت انباشته باشى. اما واضح است كه آسانى يا دشوارىِ هر آموزه‌اي بحثي يك‌سر جداىِ از محتواىِ صدقِ آن آموزه است.

بارى، اينك آن‌چه كه به‌واقع هراس‌انگيزتر مى‌نمايد جاودانگى‌ ست: چه گرفتار شدنِ در چنگالِ هادس و چه درافتادن به گردونه‌ىِ تناسخ و باززيستنِ در كالبدِ هستى‌مندي كه اكنون نمى‌شناسى‌اش. قديسانِ آيين‌هاىِ آپوكاليپتيك هم به دليلِ ايمانِ به همين جاودانگى ست كه ـ گرچه از ديگران پارساتر و پرهيزگارتر اند ـ بيمِ مرگ و عقوبتِ در روزِ بازپسين را دارند. پس خُنُك آن كس كه شد و باز نيامد!

يادداشت:
* اين‌ها كه گفتم(/نوشتم)، در اصل روايتي بود از سخنانِ سقراط (آپولوژى/ص. ۴۰ در مجموعه‌‌ىِ «استفانوس») پس از محكوم شدنِ به مرگ در دادگاهِ آتن.

هــر چند که رنگ و بـــوی زیباست مـــرا

چون لالـــه رخ و چو سرو بالاست مــــرا

معلـــوم نشد کـــه در طــرب خـــانه خاک

نقاش ازل بهـــر چه آراست مـــــــــــــــرا

                                                         خیام
 

|+| نوشته شده توسط فری در شنبه شانزدهم اردیبهشت 1385  |
 اینم از ما!
با سلام و خسته نباشید خدمت تمام دوستان و عزیزان.
با توجه به پیشرفت روزافزون علم و فناوری و برای اینکه ما هم از قافله عقب نمونیم وبتونیم باعث افتخار کشور؛ خانواده و همچنین خودمون باشیم(البته هستیم).گفتیم در ادامه کارهای مفیدی که انجام میدادیم!!!یه وبلاگی هم درست کنیم که برگ زرینی باشه بر افتخاراتمون.
به امید اینکه بتونیم لحضات خوب و دوست داشتنی!! برای شما بسازیم!!!
 
با امید روزافزون!!!!
|+| نوشته شده توسط فری در جمعه پانزدهم اردیبهشت 1385  |
 
 
بالا
OnUnload="alert('It has been ' + openFor() + '. دفعه بعد بیشتر بمونید')"